Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Πώς σ’αγαπώ;

 
Πώς σ’αγαπώ; 
Τους τρόπους ας μετρήσω.
Σ’αγαπώ στο βάθος, πλάτος και ύψος
που η ψυχή μου δύναται να φτάσει, σαν ψάχνει αόρατη
να βρει το τέλος του Είναι και της Χάρης της ιδανικής.
Σ’αγαπώ στο επίπεδο της ταπεινότερης
καθημερινής ανάγκης, κάτω απ’τον ήλιο ή του κεριού
το φως.
Σ’αγαπώ ελεύθερα, όπως παλεύουν οι άντρες
για το Δίκιο.
Σ’αγαπώ αγνά, όπως απεχθάνονται τον Έπαινο.
Σ’αγαπώ με το πάθος που έντυνα
παλιά τις λύπες μου και με την πίστη
των παιδικών μου χρόνων.
Σ’αγαπώ με μιαν αγάπη που νόμιζα πως έχασα
μαζί με τους χαμένους μου αγίους
σ’αγαπώ
με την ανάσα,
τα χαμόγελα, τα δάκρυα όλης της ζωής μου!
και αν
ο Θεός ορίσει
θα σ’αγαπώ περισσότερο μετά το θάνατο.

Ε.Μπράουνιγκ, Σονέτο XLIII, Ερωτική Ποίηση.

Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

Εγώ σ'αγάπησα εδώ...





Όταν τα όνειρα δεν χωράνε στα μάτια... γίνονται δάκρυα και κυλάνε... 
Είναι κι εκείνα τα όνειρα που προσπαθείς να ξανακοιμηθείς...για να δεις την συνέχεια...
Και έρχεται μια μέρα...
που απλά... προχωράς!
Δεν σηκώνεις το τηλέφωνο...δεν απαντάς σε μήνυμα...απλά προχωράς...!
Δεν φταίνε οι άνθρωποι που μας απογοητεύουν...
φταίμε εμείς...
που τους δίνουμε μεγαλύτερη αξία...
 απ'όση μπορούν ν'αντέξουν!

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Αυτό το άγγιγμα...




Στ' απέραντα μυστήρια του χρόνου 
και του χώρου,
αισθάνομαι το μπράτσο σου γύρω απ'τον ώμο μου
 και δεν φοβάμαι...

Το άγγιγμα του χεριού σου καθώς περνάς,
τόσο ανάλαφρο,τόσο γρήγορο,
πως κανένας άλλος δεν υποψιάζεται πόσο στοργικά με γαληνεύει,
αυτό το άγγιγμα...
 με στιρίζει για να αντέξω και την πιο σκληρή μέρα.

Ακόμα και τις νύχτες
που κοιμάμαι μόνη,
βλέπω τα μαξιλάρια πλάι-πλάι:
το ένα είναι η αγάπη μου-
το σφιχταγκαλιάζω κι
αποκοιμιέμαι...

Ακόμα κι αν δεν συναντηθουμε ποτέ πια,
αισθάνομαι 
πως ολόκληρη η περιπέτεια της ύπαρξης
 έχει δικαιωθεί,
αφού σε γνώρισα... 

'Οποτε χρειάστηκα κάποιον 
για να μοιραστεί τη χαρά μου,
ή κάποιον για να με κρατήσει 
όταν ο κόσμος μου γκρεμιζόταν,
ήσουν κοντά μου.
Και ξέρω πως θα είσαι -αύριο,...πάντα...!

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

ΑΓΑΠΩ ΘΑ ΠΕΙ ΧΑΝΟΜΑΙ...




Μόνο μία ευτυχία υπάρχει στη ζωή, ν’αγαπάς και ν’αγαπιέσαι.

 "Τι είναι η αγάπη;

Οι άγγελοι την ονομάζουν επουράνια χαρά, οι διάβολοι: μαρτύριο της κόλασης, οι άνθρωποι τη λένε αγάπη.
Δεν είναι συμπόνια μήτε καλοσύνη. 
Στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονάει κι αυτός που συμπονάει. Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται. 
Μα στην αγάπη είναι ένας. Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα. Δεν ξεχωρίζουν. 
Το εγώ κι εσύ αφανίζονται. 
ΑΓΑΠΩ ΘΑ ΠΕΙ ΧΑΝΟΜΑΙ..."



Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Μια στιγμή φτάνει μόνο...



Μια στιγμή φτάνει μόνο να σε θυμηθώ
Τα μάτια σα κλείσω αμέσως είσαι εδώ
Κάνω τα χέρια μου αγκαλιά για να σε κλείσω μέσα, έλα
Κρυμμένος είσαι πάλι στο μυαλό μου μέσα
Έκανα τόσα για να καταφέρω να σε σβήσω
Τόσες βραδιές, αχρείαστες, τόσα βήματα πίσω
Τι δεν θα έδινα να ζήσω ξανά και ξανά την κάθε μας στιγμή
Την πρώτη αγκαλιά τα πρώτα φιλιά
Τόσα έκανα να σε κερδίσω
Με τι ψυχή τώρα να τα αφήσω, να τα γκρεμίσω
Γύρισε πίσω, σου φωνάζω δυνατά
Γύρισε πίσω, μα η φωνή πίσω γυρνά άδεια
Άδεια από ψυχή από καρδιά
Άδεια από ζωή από συναίσθημα
Υπάρχουνε στιγμές που σε αγαπώ
που σε μισώ, μα πάλι είμαι εδώ
και σε ζητώ

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Συγχώρα με, αγάπη μου – ερωτικό ποίημα Τάσος Λειβαδίτης







LOVE 2



Συγχώρα με, αγάπη μου – ερωτικό ποίημα Τάσος Λειβαδίτης

Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου…

Δινόσουνα ολάκερη

και δεν κράταγες για τον εαυτό σου

παρά μόνο την έγνοια

αν ολάκερη έχεις δοθεί…

Όλα μπορούσανε να γίνουνε

στον κόσμο αγάπη μου

τότε που μου χαμογελούσες…

Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωη μου

είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρα μου

αγαπημένη μου…

Μα και τι να πει κανείς…

Όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός

και τα μάτια σου τόσο μεγάλα..

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου

έζησα όλη τη ζωή…

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα

και τότε όλα τα βράδια

κι όλα τα τραγούδια θάναι δικά μας…

Θάθελα να φωνάξω τ’ονομά σου,αγάπη,

μ’ όλη μου τη δύναμη…

Να το φωνάξω τόσο δυνατά

που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο,

καμιά ελπίδα να μη πεθάνει…

Θε μου πόσο ήταν όμορφη

σαν ένα φωτισμένο δέντρο

μια παλιά νύχτα των Χριστουγέννων

Συχώρα με, αγάπη μου,

που ζούσα πριν να σε γνωρίσω…

Μισώ τα μάτια μου,

που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου..

Θα σ’ ακούω σαν τον τυφλό που κλαίει,

ακούγοντας μακριά τη βουή μιας μεγάλης γιορτής

σ’ αναζητάω σαν τον τυφλό,

που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας

σ’ενα σπίτι που’ πιασε φωτιά,

α, για να γεννηθείς εσύ

κι εγώ για να σε συναντήσω

γι αυτό έγινε ο κόσμος…

Κι εσύ, αγαπημένη, όταν με διώχνεις,

κλείνεις έξω απ’ την πόρτα σου

έναν ολάκερο πικραμένο κόσμο..

Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον,

είμαστε κιόλας νεκροί…

Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό

έξω απ’ την πόρτα σου,

εσύ θα ξέρεις,

πως πέθανε σφαγμένος

απ’ τα μαχαίρια του φιλιού,

που ονειρευότανε για σένα…

Ποδοπάτησε με,

να έχω τουλάχιστον την ευτυχία

να μ’αγγίζεις…

Μου αρέσουν επίσης...

{